MKE2FS(8)

NAZWA
mke2fs - tworzy linuksowy system plików ext2/ext3/ext4

SKŁADNIA
mke2fs [ -c | -l nazwa-pliku ] [ -b rozmiar-bloku ] [ -D ] [ -f rozmiar-fragmentu ] [ -g bloki-na-grupę ] [ -G liczba-grup ][ -i bajty-na-i-węzeł ] [ -I rozmiar-i-węzła ] [ -j ] [ -J opcje-dziennika ] [ -N liczba-i-węzłów ] [ -n ] [ -m procent-zarezerwowanych-bloków ] [ -o tworzący-os ] [ -O właściwość[,...] ] [ -q ] [ -r rewizja-fs ] [ -E opcje-rozszerzone ] [ -v ] [ -F ] [ -L etykieta-woluminu ] [ -M katalog-ostatniego-montowania ] [ -S ] [ -t typ-systemu-plików ][ -T typ-użycia ] [ -U UUID ] [ -V ] urządzenie [ liczba-bloków ]

mke2fs -O journal_dev [ -b rozmiar-bloku ] [ -L etykieta-woluminu ] [ -n ] [ -q ] [ -v ] zewnętrzny-dziennik [ liczba-bloków ]

OPIS
mke2fs jest używany do tworzenia linuksowego systemu plików ext2, ext3 lub ext4, zwykle na partycji dysku twardego. Urządzenie jest specjalnym plikiem odpowiadającym urządzeniu (np. /dev/hdXX). Liczba-bloków jest liczbą bloków na urządzeniu. Jeśli jest pominięta, mke2fs wykrywa ją automatycznie. Gdy program jest wywołany jako mkfs.ext3 tworzony jest dziennik, tak jak gdyby była podana opcja -j.

Domyślne parametry do nowo tworzonych systemów plików, jeśli nie są przesłonięte przez poniższe opcje, są kontrolowane przez plik konfiguracyjny /etc/mke2fs.conf. Strona podręcznika mke2fs.conf(5) zawiera więcej szczegółów na ten temat.

OPCJE

-b rozmiar-bloku
    Określa rozmiar bloku w bajtach. Poprawnymi wartościami są 1024, 2048 oraz 4096 bajtów na blok. Gdy wartość ta zostanie pominięta, rozmiar-bloku mke2fs jest ustalany na podstawie rozmiaru systemu plików oraz oczekiwanej jego eksploatacji (zobacz opcję -T). Jeśli rozmiar-bloku jest poprzedzony minusem ("-"), to mke2fs używa heurystyki, aby określić poprawny rozmiar bloku z tym ograniczeniem, że będzie on wynosił co najmniej rozmiar-bloku bajtów. Jest to przydatne przy sprzęcie wymagającym rozmiaru bloku będącego wielokrotnością 2k.

-c  Powoduje, że przed utworzeniem systemu plików, urządzenie zostanie sprawdzone w poszukiwaniu uszkodzonych bloków. Gdy opcja ta zostanie podana dwa razy, wykonany będzie wolniejszy test w trybie odczyt-zapis, zamiast szybkiego testu w trybie tylko-do-odczytu.

-C  cluster-size
    Określa rozmiar klastra w bajtach w przypadku systemów plików używających funkcji bigalloc. Poprawnymi wartościami rozmiaru klastra są od 2048 do 256M bajtów na klaster. Domyślnie (jeśli włączone jest bigalloc i nie poda się za pomocą tej opcji innego rozmiaru klastra) rozmiar klastra wynosi szesnastokrotność wielkości bloku.

-D  Używa bezpośredniego wejścia/wyjścia podczas zapisu na dysk. Zapobiega to zajmowaniu przez mke2fs wielu buforów podręcznych, które mogą wpłynąć na inne aplikacje, podczas działania na obciążonym serwerze. Opcja ta spowoduje znaczne spowolnienie działania mke2fs, więc jest to pójście na kompromis.

-E opcje-rozszerzone
    Ustawia rozszerzone opcje systemu plików. Opcje rozszerzone są oddzielone przecinkami i mogą zawierać argument podany po znaku równości ("="). Opcja -E była nazwana -R we wcześniejszych wersjach mke2fs i jest wciąż akceptowana w celu zachowania kompatybilności wstecznej. Obsługiwane są następujące opcje:

    mmp_update_interval=interwał
        Dostosowuje pierwotny interwał aktualizacji MMP do interwał sekund. Podanie wartości 0 spowoduje użycia domyślnego interwału. Podany interwał musi być mniejszy niż 300 sekund. Wymaga włączonej funkcji mmp.

    stride=rozmiar-części
        Konfiguruje system plików do macierzy RAID z rozmiarem-części (ang. stride size lub chunk size) bloków systemu plików. Jest to liczba bloków odczytywanych lub zapisywanych na dysk przed przejściem na następny dysk. To ustawienie wpływa głównie na położenie metadanych systemu plików, takich jak mapy bitów podczas wykonywania mke2fs, aby zapobiec umieszczeniu ich na jednym dysku, co mogłoby negatywnie wpłynąć na wydajność. Może być również użyte przez alokator bloków.

    stripe_width=szerokość-paska
        Konfiguruje system plików do macierzy for RAID z rozmiarem-paska (ang. stripe width) bloków systemu plików na pasek. Zazwyczaj jest to rozmiar-części * N, gdzie N jest liczbą dysków z danymi w macierzy RAID (np. przy RAID 5, gdzie jest jeden dysk parzystości, M jest liczbą dysków w macierzy minus jeden). Pozwala to alokatorowi bloków na przeciwdziałanie cyklowi odczytu-modyfikacji-zapisu w pasku RAID, jeśli to możliwe, przy zapisie danych.

    resize=maksymalna-zmiana-online
        Rezerwuje przestrzeń, dzięki której tablica deskryptora grupy bloków może się powiększyć, aby obsłużyć system plików z maksymalną-zmianą-online bloków.

    lazy_itable_init[= <0 aby wyłączyć, 1 aby włączyć>]
        Jeśli jest włączone oraz włączona jest funkcja uninit_bg, to tabela i-węzłów nie będzie w pełni inicjowana przez mke2fs. Przyspiesza to znacznie inicjalizację systemu plików, lecz wymaga zakończenia inicjowania systemu plików w tle, przez jądro, podczas gdy system plików jest wcześniej zamontowany. Jeśli pominie się wartość opcji, jest używana domyślnie 1, aby włączyć zerowanie leniwej tabeli i-węzłów.

    lazy_journal_init[= <0 aby wyłączyć, 1 aby włączyć>]
        Jeśli jest włączone, to i-węzeł dziennika nie będzie w pełni zerowany przez mke2fs. Znacznie przyspiesza to inicjowanie systemu, ale niesie niewielkie ryzyko, jeśli system załamie się przed pełnym, jednokrotnym nadpisaniem dziennika. Jeśli opcja zostanie pominięta, przyjmuje domyślną wartość 1, włączając leniwe zerowanie i-węzła dziennika.

    root_owner[=uid:gid]
        Określa numeryczny identyfikator użytkownika (UID) i grupy (GID) w katalogu głównym. Jeśli nie poda się UID:GID, używa identyfikatora użytkownika i grupy użytkownika uruchamiającego mke2fs. W mke2fs 1.42 i wcześniejszych, UID i GID katalogu głównego były ustawiane domyślnie na UID i GID użytkownika uruchamiającego polecenie mke2fs. Opcja root_owner= pozwala na jawne podanie tych wartości i zapobiega efektom ubocznym dla użytkowników, którzy nie spodziewają się domyślnego zachowania programu mke2fs.

    test_fs
        Ustawia flagę superbloku systemu plików, oznaczającą, że może być on montowany przy użyciu eksperymentalnego kodu jądra, np. kodu systemu plików ext4dev.

    discard
        Próbuje wykonać operację discard na blokach w czasie tworzenia systemu (jest to przydatne na SSD albo tzw. rzadkich dyskach lub dyskach dynamicznie alokowanych). Gdy urządzenie informuje że operacja discard również zeruje dane (każde kolejne odczytanie po tej operacji, a przed zapisem, zwraca zero), to wszystkie jeszcze niewyzerowane tabele i-węzłów są oznaczane jako wyzerowane. Znacznie przyspiesza to inicjowanie systemu. Tak jest domyślnie.

    nodiscard
        Nie próbuje wykonać operacji discard na blokach w czasie tworzenia systemu plików.

    quotatype
        Określa typ udziałów ("usr" lub "grp"), który ma być zainicjowany. Opcja ma znaczenie jedynie, jeśli ustawiona jest funkcja quota. Bez tej opcji rozszerzonej, domyślnym zachowaniem jest inicjowanie zarówno udziałów użytkownika jak i grupy.

-f rozmiar-fragmentu
    Określa rozmiar fragmentów w bajtach.

-F  Wymusza na mke2fs utworzenie systemu plików, nawet jeśli podane urządzenie nie jest partycją na specjalnym urządzeniu blokowym lub inne parametry nie mają sensu. Aby wymusić na mke2fs utworzenie systemu plików, nawet jeśli wygląda na to, że system plików jest w użyciu lub jest zamontowany (jest to niezwykle niebezpieczne), to opcja musi zostać podana dwukrotnie.

g bloki-na-grupę
    Określa liczbę bloków w grupie bloków. Ogólnie rzecz biorąc, nie ma powodu, aby użytkownik musiał kiedykolwiek ustawiać ten parametr, ponieważ wartość domyślna jest optymalna dla systemu plików (administratorzy, którzy tworzą systemy plików na macierzach RAID, powinny używać parametru RAID stride jako część opcji -E, zamiast zmieniać liczbą bloków na grupę). Opcja jest przeznaczona dla deweloperów, którzy używają jej w sytuacjach testowych.

    Jeśli włączona jest funkcja bigalloc, to opcja -g określa liczbę klastrów w grupie bloków.

-G liczba-grup
    Określa liczbę grup bloków, która będzie spakowana razem, tworząc większą, wirtualną grupę bloków (lub "flex_bg group") w systemie plików ext4. Usprawnia to lokowanie metadanych i wydajność metadanych przy dużym obciążeniu. Liczba grup musi być potęgą dwójki i może być podana jedynie gdy włączona jest funkcja systemu plików flex_bg.

-i bajty-na-i-węzeł
    Określa współczynnik bajty/i-węzeł. mke2fs tworzy i-węzeł co każde bajty-na-i-węzeł bajtów dysku. Im większy współczynnik bajty-na-i-węzeł, tym więcej i-węzłów. Generalnie, wartość ta nie powinna być mniejsza od rozmiaru bloku w systemie plików, gdyż wtedy byłoby utworzonych zbyt dużo i-węzłów. Ostrzeżenie: wartość ta nie może być już zmieniona po utworzeniu systemu plików, więc należy ostrożnie dobrać wartość tego parametru.

-I rozmiar-i-węzła
    Określa rozmiar każdego i-węzła w bajtach. mke2fs tworzy domyślnie 256-bajtowe i-węzły. W jądrach w wersji późniejszej niż 2.6.10 i od niektórych wcześniejszych dostawców jąder, jest możliwe wykorzystanie i-węzłów większych niż 128 bajtów, do przechowania rozszerzonych atrybutów, do zwiększenia wydajności. Wartość rozmiaru-i-węzła musi być potęgą dwójki, większą lub równą 128. Większy rozmiar rozmiaru-i-węzła powoduje zwiększenie powierzchni zajmowanej przez tabelę i-węzłów i zredukowanie użytecznej powierzchni systemu plików, a może również negatywnie wpłynąć na wydajność. Atrybuty rozszerzone przechowywane w dużych i-węzłach nie są widziane przez starsze jądra i takie systemy plików nie będą w ogóle montowalne przez jądra 2.4. Nie da się zmienić tej wartości po utworzeniu systemu plików.

-j  Powoduje utworzenie system plików z księgowaniem ext3. Gdy nie podano opcji -J, przy tworzeniu dziennika zostaną użyte domyślne parametry oraz dobrany będzie właściwy rozmiar tego dziennika (na podstawie wielkości systemu plików) przechowywanego we wnętrzu systemu plików. Proszę zauważyć, że trzeba korzystać z jądra posiadającego wsparcie dla ext3, aby móc używać dziennika.

-J opcje-dziennika
    Tworzy dziennik ext3 używając opcji podanych z linii poleceń. Opcje te są oddzielone przecinkami i mogą posiadać argument, podawany po znaku równości ('='). Obsługiwane są następujące opcje:

    size=rozmiar-dziennika
        Tworzy wewnętrzny dziennik (np. przechowywany wewnątrz systemu plików) o rozmiarze rozmiar-dziennika megabajtów. Rozmiar dziennika musi wynosić co najmniej 1024 bloki systemu plików (np. 1MB przy korzystaniu z bloków 1k, 4MB przy blokach 4k, itd.) i nie może być większy niż 10 240 000 bloków systemu plików lub połowę całkowitego rozmiaru systemu plików (mniejsza z tych dwóch wartości).

    device=zewnętrzny-dziennik
        Przyłącza dziennik system plików do urządzenia blokowego znajdującego się na zewnętrzny-dziennik. Zewnętrzny dziennik musi być utworzony za pomocą polecenia

        mke2fs -O journal_dev zewnętrzny-dziennik

        Proszę zauważyć, że zewnętrzny-dziennik musi zostać utworzony z tą samą wielkością bloku jak nowy system plików. Dodatkowo, o ile obsługa dołączania wielu systemów plików do pojedynczego dziennika zewnętrznego jest obecna, jądro Linux i e2fsck(8) nie obsługuje na razie dzielonych dzienników zewnętrznych.

        Zamiast bezpośredniego podawania nazwy urządzenia, zewnętrzny-dziennik można podać w postaci LABEL=etykieta lub UUID=UUID. Wtedy zewnętrzny dziennik zostanie znaleziony poprzez etykietę woluminu lub UUID przechowywany w superbloku ext2 na początku dziennika. Do wyświetlenia nazwy woluminu oraz UUID urządzenia dziennika użyj dumpe2fs(8). Zobacz także opcję -L tune2fs(8).

    Dla danego systemu plików można podać tylko jedną z opcji: size lub device.

-l nazwa-pliku
    Powoduje odczytanie listy uszkodzonych bloków z nazwy-pliku. Proszę zauważyć, że numery bloków na liście zepsutych bloków muszą być wygenerowane przy użyciu takiego samego rozmiaru bloków jaki użyty był w mke2fs. W rezultacie opcja -c do mke2fs jest prostszą i mniej podatną na błędy metodą sprawdzenia dysku pod kątem zepsutych bloków przed formatowaniem go, gdyż mke2fs automatycznie podaje odpowiednie parametry do programu badblocks.

-L nowa-etykieta-woluminu
    Ustawia etykietę woluminu systemu plików na nową-etykietę-woluminu. Maksymalna długość etykiety woluminu to 16 bajtów.

-m procent-zarezerowanych-bloków
    Określa procent bloków systemu plików, zarezerwowanych dla superużytkownika. Zapobiega to fragmentacji i pozwala demonom działających z uprawnieniami roota, takim jak syslogd(8), na poprawne kontynuowanie działania po tym, gdy procesy nieuprzywilejowane nie będą już mogły zapisywać do systemu plików. Domyślna wartość to 5%.

-M ostatnio-zamontowany-katalog
    Ustawia katalog ostatniego montowania systemu plików. Opcja ta może być użyteczna ze względu na aplikacje, dla których katalog ostatniego montowania wskazuje, gdzie należy zamontować dany system plików.

-n  Powoduje, że mke2fs nie tworzy systemu plików, lecz wyświetla co zrobiłby, gdyby miał go utworzyć. Można wykorzystać tę opcję do określenia położenia zapasowych superbloków danego systemu plików tak długo, jak parametry mke2fs, które były podane podczas pierwotnego tworzenia systemu plików, są ponownie użyte (oczywiście z dodaną opcją -n).

-N liczba-i-węzłów
    Zmienia domyślnie wyliczoną liczbę i-węzłów, które powinny być zarezerwowane dla systemu plików (a która bazuje na liczbie bloków i współczynniku bajty-na-i-węzeł). To pozwala użytkownikowi podać bezpośrednio liczbę żądanych i-węzłów.

-o tworzący-os
    Służy do ręcznej zmiany domyślnej wartości pola "creator operating system" (tworzący system operacyjny) systemu plików. Normalnie pole to jest ustawiane na nazwę systemu operacyjnego, do którego skompilowano plik wykonywalny mke2fs.

-O właściwość[,...]
    Tworzy system plików z podanymi właściwościami (opcjami systemu plików), przesłaniając domyślne opcje systemu plików. Właściwości, które są włączane domyślnie, są podane w relacji base_features, albo w sekcji [defaults] pliku /etc/mke2fs.conf , albo w podsekcji [fs_types] w przypadku typów użycia, zgodnie z opcją -T, zmodyfikowane później przez relację features z podsekcji [fs_types] w przypadku systemu plików i typów użycia. Strona podręcznika mke2fs.conf(5) zawiera więcej szczegółów. Konfiguracja charakterystyczna dla danego system plików mieszcząca się w sekcji [fs_types] przesłoni domyślne opcje globalne z sekcji [defaults].

    Właściwość systemu plików będzie edytowana później albo przez zestaw właściwości podanych przez tę opcję lub, jeśli nie użyto tej opcji, przez relację default_features do tworzonych typów systemów plików, lub w sekcji [defaults] pliku konfiguracyjnego.

    Zestaw właściwości systemu plików składa się z listy właściwości, oddzielonych przecinkami, które mają być włączone. Aby wyłączyć którąś funkcję, należy poprzedzić nazwę właściwości znakiem karetki ("^"). Pseudo-właściwość "none" wyłączy wszystkie właściwości systemu plików.

    bigalloc
        Funkcja ta włącza przydzielanie klastrowe, dzięki czemu jednostką przydzielenia jest potęga dwójki liczby bloków. Każdy bit w tym, co dotąd było znane jako mapą bitową alokacji bloków, obecnie wskazuje, czy klaster jest używany czy nie, a klaster jest domyślnie złożony z 16 bloków. Funkcja ta może zmniejszyć czas tracony na przydzielaniu bloków i zmniejszyć fragmentację, szczególnie w przypadku dużych plików. Rozmiar można podać opcją -C.

        Ostrzeżenie: Funkcja bigalloc znajduje się wciąż w trakcie rozwoju i może nie być w pełni obsługiwana w jądrze użytkownika, może też zawierać różne błędy. Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej http://ext4.wiki.kernel.org/index.php/Bigalloc.

    dir_index
        Używa haszowanych B-drzew, aby przyspieszyć przeszukiwanie dużych katalogów.

    extents
        Zamiast używać pośredniego schematu bloków do przechowywania położenia bloków z danymi w i-węźle, używa w zamian ekstentów. Jest to znacznie wydajniejsze kodowanie, które przyspiesza dostęp do systemu plików, szczególnie do dużych plików. Uwaga: obsługiwane są obie nazwy: extent i extents z powodów historycznych i kompatybilności wstecznej.

    filetype
        Przechowuje informacje o typach plików we wpisach katalogów.

    flex_bg
        Pozwala metadanym grup bloków (mapom bitów i tabelom i-węzłów) na bycie umieszczanym w dowolnym miejscu nośnika. Co więcej, mke2fs będzie umieszczał je razem, poczynając od pierwszej grupy bloków każdego "flex_bg group". Rozmiar flex_bg group można podać przy użyciu opcji -G.

    has_journal
        Tworzy dziennik ext3 (tak jak przy użyciu opcji -j).

    journal_dev
        Tworzy zewnętrzny dziennik ext3 na podanym urządzeniu zamiast w systemie plików ext2. Proszę zauważyć, że zewnętrzny-dziennik musi być utworzony z takim samym rozmiarem bloku jak system plików, który będzie go używał.

    large_file
        System plików może zawierać pliki większe niż 2 GB (obecne jądra ustawiają tę funkcję automatycznie, gdy tylko tworzony jest plik większy niż 2 GB).

    quota
        Tworzy i-węzły udziałów (trzeci i-węzeł do udziałów użytkownika i czwarty do udziałów grupy) i ustawia je w superbloku. Z tą właściwością, udziały są włączane automatycznie, przy montowaniu systemu plików.

    resize_inode
        Rezerwuje przestrzeń, dzięki której tabela deskryptora grupy bloków może się powiększyć w przyszłości. Przydatne do zmiany rozmiaru "w locie" za pomocą resize2fs. Domyślnie, mke2fs będzie próbował zarezerwować wystarczającą przestrzeń, aby system plików mógł powiększyć się 1024 razy. Można to zmienić, przy użyciu opcji rozszerzonej resize.

    sparse_super
        Tworzy system plików z mniejszą liczbą kopii zapasowych superbloku (oszczędza miejsce na dużych systemach plików).

    uninit_bg
        Tworzy system plików, bez inicjowania wszystkich grup bloków. Ta właściwość włącza również sumy kontrolne i statystyki najwyższego użytego i-węzła w każdej grupie bloków. Funkcja ta może znacznie przyspieszyć tworzenie systemu plików (jeśli włączono lazy_itable_init), może również zdecydowanie zmniejszyć czas potrzebny na wykonanie e2fsck. Jest obsługiwana wyłącznie przez system plików ext4, w ostatnich jądrach Linux.

-q  Ciche wywołanie. Przydatne gdy mke2fs jest uruchamiany ze skryptu.

-r rewizja
    Ustawia rewizję (wersję) systemu plików dla nowego systemu plików. Proszę zauważyć, że jądra 1.2 wspierają jedynie systemy plików o rewizji 0. Domyślnie tworzone są systemy plików o rewizji 1.

-S  Zapisuje jedynie superblok i deskryptory grupy. Przydaje się, gdy uszkodzony zostanie cały superblok i kopie zapasowe superbloków. Jest to ostateczna metoda odzyskania. Powoduje ona, że mke2fs ponownie inicjuje superblok i deskryptory grup, lecz nie dotyka tablicy i-węzłów, bloku, ani map bitowych i-węzłów. Natychmiast po użyciu tej opcji należy uruchomić program e2fsck, a i tak nie jest pewne, czy że uda się odzyskać jakiekolwiek dane. Podczas korzystania z tej opcji najważniejsze jest ustawienie dobrego rozmiaru bloku systemu plików. Bez tego nie ma żadnej szansy na odzyskanie danych.

-T typ-systemu-plików
    Określa typ systemu plików (np. ext2, ext3, ext4 itp.) do utworzenia. Jeśli nie poda się tej opcji, mke2fs wybierze domyślny na podstawie polecenia, które go uruchomiło (np. mkfs.ext2, mkfs.ext3 itd.) lub na podstawie domyślnego systemu plików, zdefiniowanego plikiem /etc/mke2fs.conf. Opcja kontroluje, który system plików jest używany jako domyślny, na podstawie wpisu konfiguracyjnego fstypes w /etc/mke2fs.conf.

    Jeśli opcja -O jest użyta do jawnego dodania lub usunięcia opcji systemu plików, które powinny być ustawiane w nowo tworzonych systemach plików, to wynikowy system plików może nie być obsługiwany przez żądany typ-systemu-plików. (np. "mke2fs -t ext3 -O extent /dev/sdXX" utworzy system plików, który nie jest obsługiwany przez implementację ext3 w jądrze Linux, a "mke2fs -t ext3 -O ^has_journal /dev/hdXX" utworzy system plików nieposiadający dziennika i, w związku z tym, nieobsługiwany przez kod systemu plików ext3 w jądrze Linux).

-T typ-użycia[,...]
    Określa, w jaki sposób dany system plików będzie wykorzystywany. Dzięki temu mke2fs może wybrać optymalne parametry dla systemu plików. Obsługiwane typy użycia są zdefiniowane w pliku konfiguracyjnym /etc/mke2fs.conf. Użytkownik może podać jeden lub więcej typów użycia, za pomocą listy, oddzielając poszczególne pozycje przecinkiem.

    Jeśli nie poda się tej opcji, to mke2fs wybierze pojedynczy, domyślny typ użycia, bazując na rozmiarze tworzonego systemu plików. Jeśli rozmiar systemu plików jest równy lub mniejszy od 3 megabajtów, to mke2fs użyje typu floppy (dyskietka) systemu plików. Jeśli rozmiar będzie się zawierał w przedziale 3-512 megabajtów, to mke2fs utworzy system plików typu small (mały). Jeśli rozmiar systemu plików będzie większy lub równy 4 terabajty, ale mniejszy niż 16 terabajtów, użytym typem będzie big (duży). W przypadku systemu plików o wielkości ponad 16 terabajtów, użyty zostanie typ huge (ogromny). W pozostałych przypadkach, mke2fs(8) użyje domyślnego typu systemu plików: default.

-U UUID
    Tworzy system plików z podanym UUID-em.

-v  Wypisuje szczegółowe informacje.

-V  Wypisuje numer wersji mke2fs i wychodzi.

ŚRODOWISKO

MKE2FS_SYNC
    Jeśli jest ustawiona na niezerową wartość całkowitą, to jej wartość jest używana do określenia częstości wywoływania sync(2) podczas inicjowania tabeli i-węzłów.

MKE2FS_CONFIG
    Określa położenie pliku konfiguracyjnego (patrz mke2fs.conf(5)).

MKE2FS_FIRST_META_BG
    Jeśli jest ustawiona na niezerową wartość całkowitą, to jej wartość jest używana do określenia pierwszej grupy metabloków. Przeznaczona jest głównie do debugowania.

MKE2FS_DEVICE_SECTSIZE
    Jeśli jest ustawiona na niezerową wartość całkowitą, to jej wartość jest używana do określenia fizycznego rozmiaru sektora urządzenia.

MKE2FS_SKIP_CHECK_MSG
    Jeśli jest ustawiona, nie są pokazywane wiadomości automatycznego sprawdzania systemu plików, spowodowane liczbą montowań lub interwałem sprawdzania.

AUTOR
Ta wersja mke2fs została napisana przez Theodora Ts'o <tytso@mit.edu>.

BŁĘDY
mke2fs przyjmuje opcję -f, lecz obecnie ją ignoruje, gdyż drugi rozszerzony system plików jeszcze nie obsługuje fragmentów.
Mogą być też inne. Proszę zgłaszać je autorowi.

DOSTĘPNOŚĆ
mke2fs jest częścią pakietu e2fsprogs i jest dostępne na stronie http://e2fsprogs.sourceforge.net.

ZOBACZ TAKŻE
mke2fs.conf(5), badblocks(8), dumpe2fs(8), e2fsck(8), tune2fs(8)

TŁUMACZENIE
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika man są: Przemek Borys (PTM) <pborys@dione.ids.pl>, Grzegorz Goławski (PTM) <grzegol@pld.org.pl> i Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>.

Polskie tłumaczenie jest częścią projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie błędów na stronie http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/. Jest zgodne z wersją 1.42.8 oryginału.